Gecenin bir vakti ne yapacağımı bilmiyorum.
Birbirinden lezzetli kitaplarım okunmayı bekliyor.
En son Anton Semyonoviç MAKARENKO’nun “Yaşam Yolu” adlı
kitabının ilk cildini okudum. Bu yüzden bir “klâsik” okuma isteği içimde
büyüyor. O yüzden Taht Oyunlarının son kitaplarına ve Açlık Oyunları’na bir türlü başlayamıyorum.i
Bu gece “Pudra mavisi” diye bir film seyrettim. Galiba daha
önce seyretmişim, bilmiyorum ama bayıldım. Film bir yıldızlar geçidi ama bir o
kadar mütevazı. Görüntünün saf estetiği ile
çekilmiş öyküsü son derece samimi ve içli bir film.
Evet… Belki MAKARENKO ile üst üste bir klâsik dalga olup
doldurdu içimi “Pudra Mavisi”…
İyiliğin asıl kötülüğün geçici olduğunu anlatan ümitli bir
film. Yalnızlığın kader olmadığını anlatan enfes bir film.
Mesaj dolu filmleri
küçümsemek çok kolay. Ama “Pudra Mavisi”
bu mesajı cesurca, dürüst ve güzellikle ortaya koyuyor.
“Pudra Mavisi” bize ümitli bir hikâye anlatıyor.
Bu filmi seyrettikten sonra kendime şunu soruyorum: “Ümit
vermeyen film neye yarar?”
