Bugün Kendin İçin Ne okudun?

  

Türkiye’de hemen hemen herkes okuyup yazabiliyor ama Türkiye’nin ciddi bir okuryazarlık sorunu var.

Okur yazarlık, toplumun her kesiminde karşımıza çıkıyor.

Okur yazarlık, yazılı metinleri ve görsel simgeleri ayırt edebilmekten ibaret sanılıyor.

Buna rağmen toplumda yaygın nezaket, duygudaşlık ve yardımlaşma eksikliği yaygınlaştığı zannedilen bilginin aslında son derece yüzeysel kaldığını gösteriyor.

Herkes, öğrenim gördüğü konuda yeterli derinlikte meslekî bir yeterliliğe sahip görünüyor.

Buna karşılık meslek edinmiş okur yazarların toplumsal ilişkilerine ve genel kültür seviyelerine baktığımızda şaşırıp kalıyoruz.

Çünkü öğrenimin en üst basamağından bile mezun olan okur yazarlarımızda, mesleklerinin ve derecelerinin dışındaki konulara dair meşru ve adeta gerekli sayılan yaygın bir ilgisizlikle ve bilgisizlikle karşılaşıyoruz.

Elbette elimizde bir istatistik yok ama akademisyenler dahil toplumun yüksek öğrenim görmüş kesimlerinde en son hangi kitabı okuduğunu ya da bu günlerde okuduğu kitabın adını verebilecek hemen hiç kimse bulamıyoruz. Lisans mezunları iş-güç meşgalesinden bahsederken akademisyenler arasında “yayın yapmak” ve “makale okumak” en sık arkasına saklanılan mazeretler. Elbette bu mazeretlere “profesyonel okuma” mazereti de eklendiğinde, okum yelpazesinin daraldıkça daraldığını da görebiliyoruz.

Tamam da bunlardan ne anlamamız gerekiyor?

Önce ülkemizde kitap okumanın ancak yasak savmak veya görev duygusuyla yapılan bir iş olduğunu anlıyoruz. Türkiye’nin en entelektüel kesimi olan akademisyenler dahi ancak kendi profesyonel alanlarında “gerekli olduğu kadarıyla” okumayı yeterli görüyor.

Türkiye’nin okuryazarları için zevk ya   ya da genel kültür elde etmek için kitap okumak diye bir şey yok. Çünkü okumak ülkemizde “okumak” ancak maddi bir getiriş varsa anlamlı. “Bugün için”, “hemen şimdi” elde edilecek şeyleri elde edebilmek dışında hiçbir hedefi olmayan insan yığınlarında medeniyeti yaratan bilgiyi ve görgüyü biriktirmek çok çok zor…